यावर्षी 18 जुलै 2023 पासून अधिक श्रावण महिन्याला सुरुवात झाली व त्याची सांगता 16 ऑगस्ट 2023 रोजी झाली.या अधिक महिन्याला अधिक मास, पुरुषोत्तम मास, मलमास किंवा मराठवाड्यातल्या भागात या महिन्याला धोंडा महिना असेल म्हटले जाते….या महिन्यात जावयाला वाण देण्याची परंपरा फार वर्षापासून चालत आली आहे….मुलीच्या आई वडिलांना मुलगी व जावई हे लक्ष्मीनारायण वाटतात ,म्हणून त्यांना घरी बोलावून त्यांचा मानसन्मान करून त्यांना चांदीचे वाण दिले जाते ….

अधिकमासात जावई व मुलीला वाण देणे, त्यांना पोषाख घेणे ही परंपरा आजकाल आपल्याला सर्वत्र पाहायला मिळते …..काही वर्षांपूर्वी फक्त लग्न झाल्यानंतर पहिल्या अधिक महिन्यातच अधिकवाण दिले जायचे, परंतु आता प्रत्येक अधिक महिन्यात वाण देण्याची परंपरा सुरू झाली आहे….

सध्या लग्न समारंभ, वाढदिवस ,डोहाळे जेवण, बारसे असे अनेक कार्यक्रम समाजामध्ये खूप मोठे साजरे केले जातात..समारंभांमध्ये खूप पैसे खर्च केले जातात ,कपडे ,दागिने यांची वारेमाप खरेदी केली जाते व दिखावा करण्यासाठी लाखो रुपये खर्च केले जातात..त्यामुळे या समारंभाचा मूळ हेतूच नष्ट होतो…. लोकांचे, नातेवाईकांचे मानपान रूसवे-फुगवे यातच समारंभ संपून जातो …

आज काल शिकलेल्या, सुशिक्षित लोकांना हे सर्व अवडंबर समजते..पण आपणही त्याचा आवाका किती वाढवावा हे आपल्यावर अवलंबून असते…या सर्व अशा प्रथांमध्ये ज्या चांदीच्या सोन्याच्या वस्तू भेट दिल्या जातात ,त्यांचा आपण किती उपयोग करतो हे प्रत्येकालाच माहीत असते.समाजाची आर्थिक साक्षरता ही वाढवण्याची गरज आहे …भरमसाठ कपडे, दागिने खरेदी करण्यापेक्षा तेच पैसे थोडे काटकसरीने वापरले तर त्यांची बचतही होऊ शकते… गरजेच्या वेळी त्यांचा उपयोग होऊ शकतो…

समारंभ साजरे करणारे लोक फक्त समारंभ साजरे करत नाहीत, तर त्या सर्व समारंभाचे फोटो व्हाट्सअप, फेसबुक अशा सोशल मीडियावर अपलोड करतात..त्यामुळे स्टेटस बघून लोकांमध्ये मोठे समारंभ साजरे करण्याची स्पर्धा लागते त्यामुळे या गोष्टीचे प्रमाण अजूनच वाढत जात आहे. हे सर्व समारंभ साजरे करण्यासाठी ज्या लोकांची, ज्या मुलीच्या आई-वडिलांची परिस्थिती नसते त्यांना हे सर्व शक्य नसते…त्यावरून मुलीला सासरचे लोकही त्रास देतील, या भीतीपोटी कर्ज काढून मुलीचे आई वडील सासू-सासर्‍यांचे,जावयाचे मानपान करतात…मुलीच्या मनाची अशा पद्धतीने आयुष्यभर कुचंबना होत राहते…म्हणून सामाजिक बांधिलकी जपण्यासाठी ,सध्या चालू असलेला अधिक मास अशा पद्धतीने न साजरा करता, या पुढचे अधिक मास अशा पद्धतीने साजरे न करता,अधिक महिन्यांमध्ये नात्यातील जिव्हाळा वाढावा, म्हणून मुलीला व जावयाला घरी ब बोलावून त्यांना शुभाशीर्वाद देऊन, त्यांचा माफक प्रमाणात मान सन्मान केला तरी पुरेसा असतो. त्यासाठी 33 अनारसे ,33 बत्तासे तसेच 33 म्हैसूर पाक वड्या अशा सच्छिद्र पदार्थांची व चांदीच्या भांड्यांची ,सोन्याच्या दागिन्यांची,कपड्यांची काहीच अपेक्षा, काहीच गरज नसते….

अधिक मास, धोंडा महिना या नावाने ज्वेलर्स वाल्यांचा, कापड दुकानदारांचा, बिझनेस भरभराटीला येतो. म्हणून अधिक महिना हा व्यवसाय वाढवण्यासाठी बहाणा ठरतो. सध्या चालू असणाऱ्या असणाऱ्या या अधिक श्रावण महिन्यात आपल्या सर्वांच्या जीवनात खूप सुबत्ता येवो..भरभराट होवो…. म्हणून अधिक महिन्यात सर्व अधिक न करता माफक प्रमाणात करावे हीच…हीच माफक अपेक्षा…

– सुसिमा थोरात.

18/08/2023.

@All rights are reserved.

शाळा सुरू होऊन एक महिना उलटला होता. नवीन वह्या, नवीन पुस्तके, वर्गात लावलेले रंगीबेरंगी तक्ते, चित्रे, नवे शिक्षक आणि या सर्वांना सामावून घेणारी नवीन शाळा….या सर्वांमध्ये नव्या नवलाईने इयत्ता पहिली मध्ये शिक्षणाच पहिलं पाऊल टाकणारा बालचमू…शाळेत खूपच खुश होता. नवी छत्री, नवा डबा, नवी बॅग सगळच कसं नवीन नवीन आणि छान छान !!!!या सर्व वातावरणात बालचमुचा उत्साह खूप होता. अगदी फुलपाखराप्रमाणे ही लहान मुले शाळेत बागडत होती….कमतरता होती, ती फक्त नवीन गणवेशाची..तो गणवेश मुलांना देण्यात आला .नवीन कोऱ्या गणवेशाची घडी सर्वच मुलांच्या हातावर देण्यात आली. सर्व मुले नवीन गणवेशाचा सुगंध घेऊन तृप्त होऊ लागली..गणवेशाच्या कापडाचा येणारा सुगंध अगदी महागड्या अत्तर पेक्षा सुद्धा खूप सुंदर आणि धुंद करणारा होता.

माझा मुलगा विवान ,त्याच्यासाठी सुद्धा सगळा हा अनुभव नवीनच होता ..अगदी सर्व मुलांप्रमाणे !!!घरी आल्या आल्या वर्दी मिळाली, “आई उद्या गणवेशात शाळेत जायचे आहे, “मलाही ऐकून खूप बरे वाटले,.गणवेश नव्हता तोपर्यंत रंगीबेरंगी कपड्यात शाळेत जाताना त्यालाही अनकम्फर्टेबल वाटणारे ड्रेस, यातून त्याची सुटका होणार होती…गणवेश घालून शाळेत जायचा दिवस उजाडला.. विवानने सातच्या अगोदर सर्व वैयक्तिक उरकले आणि विचारले ,”आई गणवेश घालू ??मी म्हटलं थोडं थांब शाळेत जाताना दहा मिनिट आधी गणवेश घाल.नाही तर तो खराब होईल.तोपर्यंत नेहमीचे कपडे घाल.शाळेत जाताना गणवेश घालायला घेतला, आरशासमोर उभा राहून महाशय गणवेश घालू लागले… सर्व बटणे लावली, आणि मला दाखवली तर सर्व बटनांचे अगदी वरपासून खालीपर्यंत Parajumble झाले होते..मला थोडे बघून हसू आले, त्याने मला सांगितले तू बटण लाव. मी सांगितले, “तुला स्वतःला बटणं लावता यायला हवीत “.मग दहा मिनिटांनी सर्व व्यवस्थित लावलेली बटणे मी पाहिली. बेल्ट बक्कल सर्वांचा सराव सुरू झाला. …डोक्याला तेल लावायला घेतले, तर त्याने मला अलमंड ऑइल लावण्याचा आग्रह धरला..”माझ्या केसांचा छान सुगंध आला पाहिजे ना!!!”.

मी विचार केला ,एवढ्या लहान वयात आपण रुबाबदार दिसावं, छान दिसावं, ही भावना लहान मुलांच्या मनात रुजते…किती छान वाटते!!!लहान मुलांची मने व वय संस्कारक्षम असते..”लहान मुल म्हणजे मातीचा गोळा आकार द्यावा तशी मूर्ती घडते. “अशाच कित्येक मूर्ती मी समोर घडताना पाहत होते..ते माझे परम भाग्यच होते .घरी माझ्यासमोर घडणारी ही मूर्ती पाहून मलाही बरे वाटले..

नवीन गणवेश म्हणजे मुलांचा खूप आनंद असतो. सर्वांच्यात समानता, सारखेपणा दिसतो, एकोपा दिसतो, शिस्त दिसते, समूह भावना दिसते, श्रीमंती आणि गरिबी यातील दरी नाहीशी करणारा, हा गणवेश ….सर्वांमध्ये समानता निर्माण करणारा हा शालेय गणवेश, माझ्या लहानपणी सुद्धा माझ्या बालपणाचा खूप मोठा आधार होता …हे मला इथे प्रकर्षाने लिहावेसे वाटते, आवर्जून सांगावेसे वाटते ….

असा हा पहिला दिवस गणवेशाचा…खूप उत्साहाचा आणि आनंदाचा…..

-सुसिमा थोरात. 12/08/2023

@All rights are revesred.

@Image source – Google.

“श्रावण मासी हर्ष मानसी,

हिरवळ दाटे चोहिकडे,

क्षणात येते सरसर शिरवे,

क्षणात फिरुनी ऊन पडे.”

असे श्रावण मासाचे विलोभनीय व सुंदर वर्णन बालकवींनी केले आहे.. श्रावणमास आहेच असा.. सर्वत्र सृष्टी हिरवागार शालू नेसून अगदी नववधूप्रमाणे लाजून उभी असते.. संपूर्ण धरतीवर हिरवा गार गालीचाच अंथरलेला असतो जणू…. श्रावण मास म्हणजे सणांची रेलचेल असणारा महिना.अगदी सगळ्याच आबाल वृद्धांना हवाहवासा वाटणारा….

सृष्टी हिरवळीच्या नव्या नव्याने नटलेली असतानाच, त्या हिरवळीवर उमललेली निळसर, पिवळसर,लाल – गुलाबी,विविधरंगी फुलं मनमोहून घेतात.प्राजक्त, रातराणी, अनंत अशी कित्येक फुले मनापासून उमलतात …. पावसाच्या सरीवर सरी झेलून ती फुले अगदी लाजून चूर होऊन जातात… ती नाजूक लाघवी फुलं, गालातल्या गालात हसताना पाहून मन सुखावून जाते… त्याच नाजूक नाजूक, रंगबिरंगी फुलांवर विविधरंगी फुलपाखरे अगदी आनंदाने बागडताना पाहून मनाला एक विलक्षण सुख मिळते….

फुललेल्या पारिजाताकाचा सुंदर सडा अवनीवर पसरलेला असतो. पावसाच्या सरी वर सरी अंगावर झेलून तो प्राजक्तही अगदी धुंद होऊन जातो… पावसाच्या हलक्या सरी नंतर पडणारे कोवळे ऊन आणि त्या कोवळ्या उन्हासोबत अंगावर, तनामनावर शहारा आणणारी, वाऱ्याची अल्लड झुळूक मनाला किती सुखावून जाते ना!!!! ऊन पावसाचा सुंदर लपंडाव चालू असतो… निर्झर खळाळून वाहत असतात, आनंदाचे गाणे गात असतात…. खुल्या मनानं वाहतात…उंचावरून कोसळणारे फेसाळते,पांढरे – शुभ्र धबधबे मनातील भावना उचंबळून आणतात…मन तृप्त करतात.

पानाफुलांना फुटलेला हा बहर आणि पावसाच्या तुषारां बरोबर आकाशात साकारलेले, सप्तरंगी इंद्रधनु म्हणजे, एक अलवार नात्याची सप्तरंगी सुरुवातच नाही का??! सृष्टीचा हिरवा पेहराव अगदी मनाला मोहून टाकतो. याचवेळी उमललेली सुंदर, निरागस फुले गालातल्या गालात खुदकन हसताना पाहून किती निरागस वाटतात… अगदी पाळण्यात हसणाऱ्या निरागस बाळासारखी..!!.

सणसमारंभाची रेलचेल असणाऱ्या या महिन्यात नागपंचमी, नारळी पौर्णिमा, स्वातंत्र्य दिन, गोपाळकाला, गणपती उत्सव असे सण पाठोपाठ येतात.. याच महिन्यात माहेरवाशीनी मंगळागौरीची पूजा देखील करतात. सौंदर्याने आणि लावण्याने नटलेल्या या श्रावण महिन्यात निसर्गाची प्रीती अशी फुलून येते की निशब्द भाव दिसतो… मन स्तब्ध होते, सृष्टीचे सौंदर्य पाहण्यातच दंग होते…..

निळसर रंगाचा बरसणारा निळा घन मनाला खूप आनंद देऊन जातो…. रंगांची उधळण करणारा रंगारी श्रावण महिना अगदी हवाहवासा वाटतो.. वर्षा ऋतूत आनंदाची उधळण करणारा श्रावण , ओल्या धुंद सरी बरसवून सृष्टीला अक्षरशः प्रेमाने आणि वात्सल्याने न्हाऊ घालतो…. म्हणूनच मंगेश पाडगावकर म्हणतात,…

” श्रावणात घननिळा बरसला,

रिमझिम पाऊस धारा…”

– सुसिमा थोरात.

11/08/2022.

@All rights are reserved.

@Image source – Google.

*हरवलेली अंगणं*

आज माझ्या आजीचे एकविसावे पुण्यस्मरण.. आजीच्या आठवणीने डोळ्यात नकळत अश्रू तरळले….. त्याचबरोबर प्रकर्षाने आठवण झाली ती घरासमोरच्या अंगणाची… माझी आजी आणि आमचा नातवंडांचा बराचसा वेळ अंगणात जात असे. आमची आजी आम्हाला वेगवेगळ्या गोष्टी- गाणी या अंगणात बसून शिकवायची… स्वभावाने कडक शिस्तीची आणि करारी असणारी आजी, पूर्ण कुटुंबासाठी, घरादारासाठी राबली..नातवंडांवर संस्कार करायला राबली. अंगणात वेगवेगळी झाडे कडेने लावली होती… झाडांच्या सावलीत आम्ही खेळत असू.एकत्र कुटुंब पद्धतीमुळे, आम्ही आठ जण भावंड होतो. या अंगणाचा सहवास आम्हाला खूप काळ मिळाला. शाळेचा वेळ सोडला तर बराच काळ… उन्हाळ्यात जेवायला,अगदी झोपायला सुद्धा घरचे सारे लोक अंगणात असत.. छान शेणाने सारवलेल्या अंगणात मऊ स्पर्श आजही मला जाणवतो..अंगावर शहारे आणतो.या सुंदर अंगणात पावित्र्याचे प्रतीक असणारी सुंदर रांगोळी,माझी आई रोज तुळशी वृंदावना समोर रेखाटत असे… नंतर कित्येक दिवस ते काम मी खूप आनंदाने करत होते….कदाचित या रांगोळीत रंग भरण्याच्या सवयीमुळे मी माझ्या आयुष्यात छान रंग भरू शकले…

आज फ्लॅट संस्कृती आली, नोकरी कामाच्या निमित्ताने शहरात स्थायिक व्हावे लागते. तिथे कुठून येणार अंगण??? आजकाल म्हणून अंगणं हरवत चालली आहेत… काही वर्षांपूर्वी अंगण हे घराची शोभा असायचं.. खेडेगावात अजूनही अंगणाचे महत्त्व तेवढेच आहे. घरातील गृहिणी लवकर उठून सडा – रांगोळी करतात…

“फूठे क्षितिज तांबडे जोन थोडे,

तोच जागे होतसे सर्व खेडे,

उठून गृहिणी लगबग अंगणात,

सडा-सन्मार्जन करीत राहतात..”

या उक्तीप्रमाणे अंगणाचे महत्त्व आहे… पहाटे उठून सर्व मंडळी आपले आन्हिक उरकून कामाला लागतात. शहरात मात्र सूर्य केव्हा उगवतो? हेच समजत नाही.

बालपणीचे माझ्या अंगणाच्या आठवणी माझ्यासाठी अविस्मरणीय आहेत. मी त्या आठवणी अत्तराच्या कुपीत बंद करून ठेवल्या आहेत. माझ्या या अंगणाच्या आठवणींचा सुगंध नेहमी आयुष्यभर माझ्याभोवती दरवळत राहील.. वेगवेगळे खेळ आम्ही अंगणात खेळत असू. चंद्रप्रकाशात गाणी, गप्पा होत असतात. गाण्याच्या भेंड्या, कथा,पाढे पाठांतर, अशा किती आठवणी आमच्या अंगणा सोबत आहेत…. आमची आजी आम्हाला विविध संस्कार कथा सांगत असे. अंगणात छान तुळशी वृंदावन होते. त्याच तुळशी वृंदावनातील दिव्यासमोर आम्ही शुभंकरोती, गणपती स्त्रोत, मारुती स्त्रोत, पसायदान आणि रामरक्षा म्हणत असू. माझ्या घरच्या अंगणाने मला किंबहुना आम्हाला खूप काही दिले… माझ्यावर संस्कार केले, मला सोबत दिली. आमचं अंगण आमच्यासाठी एक शांत विसावा होतं…अंगण हे घराचं आभूषण होत…

आताच्या काळात ना एकत्र कुटुंब पद्धती राहिली, ना अंगणं…. फ्लॅट संस्कृतीत होणार कोंडमारा असह्य होत आहे.. तिथेच गॅलरीत छोट्या कुंड्या ठेवून, तुळस लावून,आम्ही अंगण शोधण्याचा प्रयत्न करतो.. पण घरच्या त्या अंगणातले सुख होते, ते जगातल्या कोणत्या फ्लॅटमध्ये मिळणार नव्हते.. हे कळून चुकले मला….

भविष्यात अंगणं किती उरतील?? हा ही एक संशोधनाचा प्रश्न!! पण अंगण हरवत चालले आहे! हे मात्र निश्चित.ती व्यक्ती खरच नशिबान असेल जिच्या घराला छान अंगण आहे….. तिच्यासाठी असणारा तो शांत विसावा आहे… घराची आणि कुटुंबाची सोबत असणारे,घराची शोभा असणारे व घराचे पावित्र्य जपणारे हे अंगण, प्रत्येकाच्या नशिबी असो हीच ईश्वर चरणी प्रार्थना!….

– सुसिमा थोरात.

28/07/2022.

@Image source – Google.

@All rights are reserved.

*हर घर तिरंगा*

राष्ट्रध्वज आहे राष्ट्रीय प्रतीक, भारत देशाचे,

सन्मान राखून तिरंग्याचा, महत्त्व वाढवू तयाचे.

तिरंगा ध्वज संहितेचे, पालन आपण करूया,

झेंडा फडकविण्याचे नियम, सगळे मिळून पाळूया.

केशरी रंग प्रतीक त्यागाचे, वरती सर्वात असावा,

चुरगळलेला, फाटलेला तिरंगा कधीच नसावा.

सन्मानाने फडकवू तिरंगा, सलाम तयाला करूया,

सूर्योदयापासून – सूर्यास्तापर्यंत, फडकता ध्वज ठेवूया.

तिरंगा ध्वज आहे, सन्मान आपल्या भारताचा,

नका करू अच्छादनासम इमारतीच्या, वापर तयाचा.

‘हर घर तिरंगा’ अभियान आपूले, अभिमान तिरंगा आपूला,

राष्ट्रभक्ती अंगी बाणविने, आहे बाणा आपुला.

आदर्श या अभियानात, सामील सगळे होऊया,

उंचावेल भारताची जगात मान, कार्य असे करूया.

प्रत्येक घराघरात तिरंगा, अभिमानाने फडकवू या,

अमृत महोत्सव स्वातंत्र्याचा, साजरा आनंदाने करूया.

– सुसिमा थोरात.

24/07/2022

@Image source – Google.

@ All Rights are reserved.

*✤______________________________✤*
*╭═══════════════════╮*
*●सांजवात ●*
*╰═══════════════════╯*
🍃🌹🍃🌹🍃🌹🍃🌹🍃🌹🍃🌹
*○सांजवात○*

तिन्हीसांज झाली होती. घरातल्या देवाला निरांजन लावले आणि मी गॅलरीत थोडा वेळ जाऊन उभी राहिले. अंधार पडायला सुरुवात झाली होती. गॅलरीतून समोर एक बंगला दिसत होता, त्या बंगल्यासमोर एक सुंदर वृंदावन होते. एवढ्या मोठ्या बंगल्याची शोभा ते वृंदावन वाढवत होते. छोटेसे असूनही रुबाबात उभे असणारे वृंदावन; त्या बंगल्याच्या असण्याला अर्थ प्राप्त करून देत होते.

दररोज वृंदावनासमोर एक दिवा तेवत असायचा… वाऱ्याची झुळूक आली की, त्याची ज्योत हळुवार हलत होती… रोज तिन्ही सांजेला तो दिवा पाहत राहणे; हा माझा नियमच झाला होता.. एवढ्या वाऱ्या- पावसातही आडोशाला तो तेवत होता… मला त्याच्या या गुणाचे कौतुक वाटले… दिव्यातील तेल असेपर्यंत अगदी निस्वार्थीपणे, निर्विकारपणे तो जळत होता.. आणि वृंदावनाची शोभा वाढवत होता.. अंधाराचे साम्राज्य नष्ट करून प्रकाश आणत होता….

माणसाच आयुष्य काहीस असच असावं नाही का? इतरांच्या आयुष्यात सुख- समाधान आणण्यासाठी अखंड प्राणज्योत मालवेपर्यंत कष्ट करावे, त्याच वेळी माणसाचा जन्म सार्थकी लागतो. जन्म आणि मृत्यू या दोन क्षणांमधील आयुष्य आपण स्वतःपेक्षा जास्त इतरांसाठी जगावं… अगदी या दिव्याप्रमाणे…. इतरांच्यासाठी आयुष्य वेचणारे कित्येक जण आज देशाच्या किंबहुना, जगाच्या इतिहासात अजरामर झालेत…असेच आयुष्य असाव इतरांच आयुष्य प्रकाशित करणारं….. स्वतःसाठी सारे जगतात, पण थोडं इतरांसाठी जगून पाहिलं, तर तो आनंद काही वेगळाच असतो… त्यासाठी अंतरीचा दिवा सतत ठेवायला हवा..

तुकाराम महाराजांनी म्हटलेच आहे नाही का..

” जे का रंजले गांजले,त्यासी म्हणे जो आपुले,

तोचि साधू ओळखावा, देव तेथेची जाणावा.”

अंधार पडल्यावर प्रकाश आणण्यासाठी दिव्याप्रमाणे तेवणारे जीवन असावे… जसे की ‘बाबा आमटे’ ,’मदर तेरेसा , सिंधुताई सपकाळ…..अशी कितीतरी नावे आपल्याला सांगता येतील.. आपण आपल्या परीने प्रयत्न करत राहायचे, करता करविता परमेश्वर आपल्या प्रयत्नांना यश दिल्याशिवाय राहणार नाही…..

-सुसिमा थोरात.
12/07/2022.
@Image source – Google.
@All rights reserved.

🍃🌹🍃🌹🍃🌹 🍃🌹🍃🌹🍃
*╰✤▬●❂❃۩▪️S▪️ ۩❃❂●▬✤╯*
╰════════════════╯

*✤______________________________✤*
*╭═══════════════════╮*
*● *ललित लेख*
*╰═══════════════════╯*
🍃🌹🍃🌹🍃🌹🍃🌹🍃🌹🍃🌹

मागच्या पावसाळ्यात मी माझ्या अंगणातल्या परसात अबोलीच एक छान रोप लावलं….परसबागेत अनेक रोपे लावली, पावसाळ्यात त्या रोपट्यांना पाणी देण्याची गरज भासली नाही… पावसाच्या पाण्यावर ती रोपे छान तरारून वर आली… पावसाळा संपल्यावर मात्र त्यांना पाणी घालण्याची गरज भासू लागली..त्यानंतर मात्र एक आड एक दिवस पाणी घातल्यावर ते कुंडीतील रोपटे चांगले वाढू लागले… वाऱ्याची झुळूक आली की ते वाऱ्याबरोबर भुर भुरायचे, वाऱ्याबरोबर डोलायचे…. या वर्षीच्या उन्हाळ्यात त्या अबोलीच्या बारीक कळ्या वर दिसू लागल्या.. काही दिवसातच खूप छान पिवळ्या रंगाची नाजूक फुले त्या रोपट्याला आली…

उन्हाच्या झळा वाढत होत्या.. उन्हानं अंगाची काहिली होत होती… उन्हाच्या झळामुळे ते रोपटे मलूल होऊ लागले.. उन्हाच्या तडाख्याने ती फुलेही कोमेजू लागली… पाने पिवळी पडू लागली.. मी त्या रोपाला हलकासा पाण्याचा शिडकावा दिला…तसे ते रोप एकदम शहारुन निघाले.. गार पाण्याच्या थेंबाच्या होणाऱ्या शिडकाव्याने ते खुप खुप सुखावलं.. पुन्हा टवटवीत झालं ..आणि ते छान गालातल्या गालात हसू लागल…आता मात्र मी ठरवलं होतं त्या रोपाला दिवसातून दोन वेळ पाणी घालायचं…परसातील सर्व झाडांना पाणी घालून झाल्यावर पुन्हा मी त्या रोपाला पाणी घालायचे… दिवसातून दोन वेळा पाणी दिल्यावर ते रोपटे अधिकच तरारू लागलं, बहरू लागलं…. एक दोन म्हणता-म्हणता फुलांनी बहरून गेलं.. सुखावलं.. या रोपालाही आपली फुलं पाहून मनातून खूप आनंद झाला.. ते रोपही आपली फुले पाहून सुखावल…

मनात विचार आला माणसाच्या आयुष्याचही असंच काहीसं असावं नाही का??? माणसाच्या आयुष्याला ही प्रेमरूपी पाण्याचा शिडकावाची मायेची आपुलकीची आणि जिव्हाळ्याची गरज असते.. तरच ते मानवी आयुष्याचे रोपटे बहरेल… आपण लावलेल्या रोपाला आपण दिलेल्या प्रेमरूपी पाण्याने, आपुलकीच्या निगराणीमुळे आलेली सुंदर फुले खरच खूप सुंदर आणि मनमोहक … असतात..आनंद देणारी असतात.. असच काहीसं असतं माणसाच आयुष्य.. त्याला दिलेल्या प्रेमरूपी पाण्याच्या शिडकाव्याने, निगराणीमुळे माणसाच्या आयुष्याचे रोपटे बहरेल.. सर्वांना आनंद देईल..बघणाऱ्यालाही आनंद देईल… दाही दिशांना सुगंधाची उधळण करेल… मनाला प्रसन्न बनवेल… तरच त्या रोपाला सुंदर आणि मनमोहक फुले येतील आणि सर्वांना आनंद देतील.. अबोल आणि शांत राहून ती अबोली किती मदमस्तपणे आयुष्याचा आनंद घेत होती… तसाच आनंद आपल्या आयुष्यात आपल्याला घेता येईल…अगदी मनमुरादपणे… पण त्यासाठी हवे असणारे प्रेम परमेश्वराने कोणाच्या ना कोणाचा रूपाने आपल्या प्रत्येकाच्या आयुष्यात नक्की पाठवावे.. मग सर्वांचेच आयुष्य किती सुंदर आणि शांत होईल, छान होईल…अगदी त्या मनमोहक अबोलीप्रमाणे…..

-सुसिमा थोरात.

*ती अबोली…*

@All rights are reserved

19/04/2022
🍃🌹🍃🌹🍃🌹 🍃🌹🍃🌹🍃
*╰✤▬●❂❃۩▪️S▪️ ۩❃❂●▬✤╯*
╰════════════════╯