*✤______________________________✤*
*╭═══════════════════╮*
*●ललित लेख ●*
*╰═══════════════════╯*
🍃🌹🍃🌹🍃🌹🍃🌹🍃🌹🍃🌹
*○ क्षण एक पुरे प्रेमाचा ○*

आभाळात खूप मळभ दाटलं होतं.. मनात उदासीनता दाटून आली होती… काय करावे , काही समजत नव्हते.. उगीचच मन खट्टू होऊन गेले आणि भूतकाळात डोकावण्याचा प्रयत्न करू लागले… मी एक मनाशी खूणगाठ बांधली होती…आता जुने दुःख विसरून जायचे…जुन्या, दुःखद आणि वेदनादायी आठवणींचं गाठोडं बांधून मी दूर समुद्रात फेकून दिले होते आणि मला आता तिकडे बघायचंही नव्हतं…. पुन्हा एकदा तो कटू भूतकाळ न आठवण्याचा निर्धार करून मी बाहेर आले…. आभाळाकडे मूक मनाने पाहिले…

शाळा सुटायला थोडा वेळ होता.शाळेच्या प्रांगणात सायंकाळच्या वेळी मुले आनंदात बागडत होती. शाळा सुटण्याची वेळ झाली आणि शाळा सुटली. सगळी पाखरे घराच्या ओढीने आपल्या घरी आपापली दप्तरे घेऊन निघून गेली. शाळेतील पाखरांचा किलबिलाट थांबला… सगळीकडे नीरव शांतता पसरली. मीही घरी जायला निघाले. गाडी गेटमधून बाहेर काढली. गेट बंद करून घेतलं… दहा मिनिटे पुढे गेल्यावर जाणवले, वातावरणात एक वेगळाच थंडावा आहे. मातीचा धुंद करणारा सुगंध आसमंतात पसरून गेला होता…. रस्त्याच्या दोन्ही कडा ओल्या झाल्या होत्या… झाडे शहारली होती….हो! … पाऊस पडून गेला होता…

खूप दिवसांनी… उन्हाच्या झळांनी होरपळलेली तप्त धरणीमाता तिचा उसवा निघाला…एवढ्या दिवस पावसाची वाट पाहणारी तप्त धरणी काही अंशाने का होईना तृप्त झालेली…..थंड झालेली. झाडे ,लता ,वेली चिंब भिजलेल्या, ओल्या झाल्या होत्या. मागच्या दोन दिवसापूर्वी वणव्यामधे पेटलेल्या एका उंच झाडाच्या बुंध्यातून अजून धूर निघत होता… काही झाडे बहरलेली असताना वणव्यात बुंधे जळून मोडून पडली होती…

मी विचार केला, अगदी असंच नाही का माणसाच्या आयुष्यात चिंता माणसाला जिवंत असताना मनाने आतून जाळून टाकते, तर चिता माणसाचे शरीर मृत झाल्यावर जाळून टाकते…. दोन्हीत फक्त अनुस्वाराचा फरक … चिंतेमुळे माणसाचे बहरलेले उभे आयुष्य उन्मळून पडते…अगदी वणव्यात धूपत जाणाऱ्या त्या झाडाप्रमाणे….!सर्वांना गारवा, सावली देणारे, फळे देणारे, बहरलेले झाड क्षणार्धात मोडून पडले… त्या वणव्यामुळे…..

मनाशी मी ठाम निश्चय केला, आता कसलीच चिंता नाही करायची…..काहीच कटू, जुने नाही आठवायचे…

अगदी केशवसुतांनी म्हणल्याप्रमाणे,

” जुने जाऊ द्या मरणा लागुनी,

जाळूनी किंवा पुरूनी टाका”…

आपल्या आयुष्यात जे क्षण येतील ते खूप आनंदाने आणि मजेत जगायचे. अगदी फुलाप्रमाणे…. ते फुल आपल्या छोट्या आयुष्यात इतरांचे आयुष्य आनंदी आणि सुगंधित करण्याचा प्रयत्न करते…. अगदी तसेच.

आणि कोणास माहित कधी वरचे तिकीट निघेल???? आणि सगळेच निशब्द होईल… गोविंदाग्रजांनी म्हटलेच आहे…..

” क्षण एक पुरे प्रेमाचा, वर्षाव पडो मरणांचा”

प्रेमाचा एक क्षण माणसाला जगण्याची नवी उमेद देऊन जातो, आशेचा किरण देऊन जातो … सगळी दुःख विसरायला लावतो…प्रेमाच्या दोन गोड शब्दांनी दुःखी माणसाच्या मनातील दुःखाचा वणवा विझून जातो. मनाला गारवा देऊन जातो.म्हणूनच येतील ते क्षण आनंदात जगू या, आणि इतरांनाही त्यांच्या जीवनही आनंदी आणि सुगंधित करण्याचा प्रयत्न करूया…..

– सूसिमा थोरात.
@All rights are reserved.
@Image source – Google.

https://susima.home.blog/2022/03/11/क्षण-एक-पुरे-प्रेमाचा/

11/03/2022
🍃🌹🍃🌹🍃🌹 🍃🌹🍃🌹🍃
*╰✤▬●❂❃۩▪️S▪️ ۩❃❂●▬✤╯*
╰════════════════╯

*जान है, तो जहाँ हैं|….

वसंत ऋतूची सुरुवात होऊन नुकताच एक आठवडा आठवडा लोटला होता .. वातावरण कसं प्रफुल्लीत करणारे होते… कोकिळेच्या सुरेल कुंजनाने मन सुखावत होते…. पहाटेची पाखरांची किलबिल, अंगावर सुखद,अलगद हळुवार अशी फुंकर मारणारा सकाळ आणि सायंकाळ चा थंड वारा… दिवसभराच्या रखरखीत उन्हामध्ये सुद्धा नव्याने पल्लवलेली सारी सृष्टी हसत होती…. तो नवा साज लेऊन स्वतःशीच लाजत होती… जणू काही साऱ्या निसर्गाला भाळून टाकत होती….

अशा सगळ्या नयनरम्य वातावरणात, माणूस मात्र पार जायबंदी झाला होता .. तो कोरोना विषाणू च्या संकटामुळे….

तिन्हीसांजेला बाहेर कुठे पडता येणार नाही, पण आपण गच्चीवर नक्की जाऊ शकतो… थोडफार पाय मोकळं करायला.. …असा विचार करून निर्विकार मनाने पायऱ्या चढून गच्चीवर गेले.. पश्चिमेला सूर्यास्त दर्शन होत होते… थोड्याच वेळात तो सूर्य मावळणार. आजचा सूर्यास्त मला वेगळाच भासत होता.अस्ताला जाणारा तो दिनमणी मला उदास वाटत होता…. आंब्याची ,सुपारीची, फणसाची, सागाची, माडाची झाडे निःशब्द उभी होती… सूर्यास्ताच्या वेळी, सूर्याच्या किरणांनी सह्याद्रीची रांग सोनेरी किरणे अंगावर पांघरूण स्तब्धपणे उभी होती.. झाडे सुद्धा या सूर्याची सोनेरी किरणे किरीट प्रमाणे शिरावर धारण करून शांत उभी होती… तरी ती उदासच वाटत होती. आकाशाची लालिमा मन मोहून घेत होती…पाखरांचे थवेच्या थवे घरट्याकडे परतत होते. कोकिळा आर्त कुंजन करत होती….

रस्त्यावर मात्र नेहमीप्रमाणे वाहनांची माणसांची वर्दळ, गर्दी नव्हती. क्वचित एखादी व्यक्ती दिसत होती. एरवी गजबजलेले असणारे बस स्थानक, आज स्मशानाप्रमाणे ओस पडले होते.. सारा निसर्ग मानवाच्या या अवस्थेला कुत्सितपणे हसत आहे… असंच मला जाणवले. पर्यावरणावर प्रदूषकांचा मारा करून साऱ्या पशु – पक्षांचे, प्राण्यांचे, पक्षांचे जीवन धोक्यात आले. त्यांना हैराण करणारा माणूस आज स्वतः जायबंदी झाला होता…

आठवा…. पाण्याचे प्रदूषण केल्याने समुद्राच्या काठाशी मरून पडलेले हजारो मासे…. विषारी पाणी पिऊन मरणारी हजारो जनावरे…. हवा प्रदूषणाने, बॉम्बस्फोटाने मरणारी हजारो पाखरे … जी आज आनंदाने गगनात भरारी घेत आहेत, मात्र आज या विषाणू मूळे माणसे पाखराप्रमाणे मरत आहेत…जीव मुठीत धरून, माणसे घरातच बंदिस्त झाली आहेत… एवढी मोठी शिक्षा आज निसर्गाने मानवाला दिली आहे..

आज दाही दिशातून फक्त आपल्याला जिवलग, आप्तेष्ट, मित्रमंडळी, नातेवाईक यांच्या मृत्यूच्या बातम्या वाऱ्यासारख्या येऊन धडकत आहेत.. त्या ऐकून उरात धडकी बसल्यावाचून राहत नाही ..आज घडीला फक्त आपला जीव वाचवणे, तेही माणसाला कठीण होऊन बसले आहे. या सर्व कोविड परिस्थितीमध्ये आणखीन एक प्रकर्षाने जाणवणारी गोष्ट म्हणजे, ‘ऑक्सिजनचा तुटवडा’… याच माणसाने स्वतःच्या सोयीसाठी हजारो झाडांची निर्दयपणे कत्तल केली, त्याच माणसाला आज निसर्गाकडे ऑक्सिजनची भीक मागावी लागते…

आपल्या एका श्वासाची किंमत काय आहे????? हे माणूस पूर्णपणे विसरला. एका दिवसात एक माणूस तीन सिलेंडर भरतील इतक्या प्राणवायूचे (ऑक्सिजन) श्वसन करतो.. एका ऑक्सिजन सिलिंडरची किंमत 700 रुपये आहे.दिवसाला एका माणसाला 2100 रुपयाचा ऑक्सिजन लागतो,दरवर्षाला एका माणसाला 7 लाख 65 हजार 500 या हिशोबाने, सरासरी माणूस 65 वर्ष जगला, तर त्याला 5 कोटी रुपयांचा ऑक्सिजन लागतो… हा ऑक्सिजन झाडे माणसाला फुकट देतात… एकही रुपया न मागता.. आज 22 एप्रिल वसुंधरा दिनाच्या निमित्ताने एवढेच सांगावेसे वाटते,…आता याच्यापुढे प्रत्येक माणसाने आपल्या आणि समाजाच्या हितासाठी, आपण सर्वजण ‘एक तरी झाड लावू, आणि जगवू ‘ही एकच माफक अपेक्षा..

आज माणसासाठी मरण एवढं स्वस्त झाल आहे आणि जगणं खूप महाग झाल आहे.. माणसाची दयनीय स्थिती झालीय.. त्याला फक्त आणि फक्त माणूस जबाबदार आहे.. या परिस्थितीतून सुरक्षितपणे बाहेर पडण्यासाठी माणसाला थोडी माघार घ्यावी लागेल.. थोडं थांबावं लागेल आणि थोड सोसाव लागेल… या विश्वावर अधिराज्य करणाऱ्या माणसाला जायबंदी व्हावं लागेल.. घरीच राहून सुरक्षित राहाव लागेल … या विषाणूचा पराभव करावा लागेल.. तरच माणसाला या जगात पुन्हा नव्याने , मुक्तपणे भरारी मारता येईल… “या विषाणूचा समूळ नायनाट, लवकरात लवकर व्हावा”, हीच ईश्वरचरणी प्रार्थना!!! सर्वांनी त्यासाठी काळजी घेतली पाहिजे. “घरी रहा, सुरक्षित रहा, मास्क आणि सोशल डिस्टंसिंग वापर करा, सॅनिटायझर चा वापर करा.” जगायचं असेल तर काही बंधनं आपली आपण स्वतःवर घातली पाहिजेत….आणि एक गोष्ट लक्षात ठेवा..” Always keep it in mind, जान है तो जहाँ हैं|…”…

– सुसिमा

22/04/2021

@All rights reserved.

@Image source – Google.

*जान है, तो जहाँ हैं|….*

मनोरंजनाचे एक साधन म्हणून आपण टीव्ही सगळेच बघतो. या टीव्ही ने घरातल्या प्रत्येक माणसाचा ताबा घेतला आहे. सिरीयलची वेळ झाली की, घरातली हातातली काम तिथेच ठेवून गृहिणी पासून, आबालवृद्धांपर्यंत सगळ्यांना त्या मालीकांचे वेड लागून गेलं. सध्या गेली चार वर्षे झी टीव्हीवर चालू असणारी ‘माझ्या नवऱ्याची बायको’ हि सीरियल सगळेच पाहतात. त्यानंतर स्टार प्रवाह वर चालू असणारी आई कुठे काय करते ही मालिका असो किंवा झी मराठी वर प्रसारित करण्यात येणारी,’ अग बाई सासुबाई !’ ही मालिका असो, प्रत्येक मालिकेतील प्रत्येक स्त्रीचा संघर्ष आपल्याला आयुष्याच्या वेगळ्या वळणावर आणून सोडतो.’ माझ्या नवऱ्याची बायको’ या सिरीयल मध्ये प्रचंड मानहानी आणि अपमान सहन करून, स्वाभीमानाने स्वतःच्या पायावर उभा राहणारी राधीका. त्याचवेळी समाजातील अनेक स्त्रियांना मदतीचा आणि आधाराचा हात देणारी राधिका. मुलगा सुनेला काडीची किंमत देत नसताना, बाहेरख्याली असताना, आईप्रमाणे तिला आधार देणारे तिचे सासू-सासरे हे एक उत्तम सासू- सासर्‍यांचे उदाहरण आहे, त्यानंतर राधिके प्रमाणेच फसलेली शनाया, राधिकाचा हात धरून नव विश्व निर्माण करते. राधिकाची धडाडी पाहून, स्वाभिमान पाहून घटस्फोटित असतानाही तिला मुलासह स्वीकारणारा सौमित्र, हा एक नवा आदर्श समाजाला घालून देतो.

‘आई कुठे काय करते’ या मालिकेमधील स्वतः च्या नवऱ्याची साथ नसताना सोशिक वृत्तीने, नेटाने संसार चालवणारी, धडाडीने उभा राहणारी, साधी – भोळी आणि सरळ स्वभावाची अरुंधती… , स्वतः च्या मुलाच्या चुका असताना त्याला पाठीशी घालून अरुंधति वर सासुरवास करून, तिच्यावर हक्क गाजवणारी तिची सासू कांचन… तसेच घटस्फोटित असूनही समाजातील इतर स्त्रियांना संकटावर मात करायला शिकवणारी अनघा.. स्वतः नवऱ्याच्या नाकर्तेपणामुळे व सुरक्षित होऊन अनिरुद्ध च्या प्रेमात पडणारी संजना…

‘शंभू राजे’ मालिकेतील स्वतःच्या कुटुंबातील वाद बाजूला ठेवून, शंभूराजांच्या पाठीशी पहाडा प्रमाणे, खंबीरपणे उभी राहणारी, त्यांची बहीण राणूबाई. तसेच ‘अग बाई सासुबाई’ या मालिकेतील सासूची मैत्रीण होऊन, तिच्या पाठीशी खंबीरपणे उभी राहणारी शुभ्रा… आपल्याला, समाजाला एक नवा आदर्श घालून देते.आपल्या मुलाच्या चुका समजून सुनेला समजून घेऊन तीच्या पाठीशी उभी राहणारी आणि पुन्हा नव्याने संसार उभा करणारी आसावरी… तिला साथ देणारा अभिजीत… सगळीच उदाहरण आपल्याला एक उत्कृष्ट, अक नवा आदर्श घालून देतात…याच आदर्शांचा आपण विचार करून वाटचाल केली पाहिजे…

ही सगळी उदाहरण पाहता समाजात ही अशा कित्येक राधिका, शनाया, अरुंधती, अनघा, शुभ्रा आहेत. असंच आपल्याला दिसतं. यात प्रत्येक स्त्री च्या सुखाचे कारण एक असलं तरीही दुःखाची कारण मात्र वेगवेगळी असतात. प्रत्येक वळणावर अन्याय सहन करणारी ही फक्त स्त्रीच आहे. ती पेटून उठते जिद्दीने, धडाडीने आणि परिस्थितीला तोंड देऊन नामोहरम करून, पुन्हा आयुष्य जगते, स्वाभिमानाने…. सावित्रीबाई ने एक नवा आदर्श घालून दिला.. अशीच असते कहानी वेगळी प्रत्येकीची… स्वतःचे अस्तित्व निर्माण करणे, परिस्थितीवर मात करणे, अन्यायाला तोंड देणे, स्वतःच स्वतःशी केलेली प्रतारणा थांबवणे,

यातूनच निर्माण होते कहाणी वेगळी प्रत्येकीची….

https://susima.home.blog/2021/01/20/कहानी-वेगळी-प्रत्येकीची/

@all rights are reserved.

@Image source Google.

– सुसिमा